قاف

 

" نقاش عشق "

باز  این چه آتشی است که باریده بر زمین   

 خون عزیز کیست که می جوشد این چنین

بر  آسمان چه رفت که از هم شکافت ماه    

 یا ناگهان دمید دو خورشید بر زمین

یک دشت سرخ، دشت بلادیده ،دشت داغ

گلهای سر بریده به شمشیرهای کین

یک مشک تکه تکه و یک جسم چاک چاک  

یک شط تا همیشه عطشناک و شرمگین

این بانگ مانده تا به ابد جاودان کیست        

 کاینگونه داغدار  طلب می  کند معین

                                   هر چند از سبوی تو مستیم یا حسین

                                   شرمندگان روی  تو هستیم یا حسین   

چون آفتاب کز پس  ابری بر  آمده         

حجت تمام کرده و بی یاور آمده

خورشید روشن است قدم می نهد به دشت 

یا نوری از سلاله پیغمبر آمده

سردار  سربلند سپاهی است نامدار 

او را مبین که بی کفن و بی سر آمده

عطر بهشت دارد و زیبا شکفته است     

این سرخ گل که از همه گلها سر آمده

این شعر نیست می چکد از نای این قلم 

این خون گرم اوست که بر دفتر آمده

                               هر چند از سبوی تو مستیم یا حسین

                               شرمندگان روی تو هستیم یا حسین   

هفتاد داغ از جگرش داد می زند 

استاده است و داد ز  بیداد می زند

ای وای بر  مرام شما پست مردمان             

رو بر سپاه کرده و فریاد می زند

دنیا تمام هستی و دین بر زبانتان                   

بازیچه ای که تیشه به بنیاد می زند

اینجا  که می رسم قلمم گریه می  کند         

خط بر تمام آنچه غزل زاد می زند

نقاش عشق می رسد و طرح تازه ای           

از کربلای سرخ تو در یاد می زند

                              هر چند از سبوی تو مستیم یا حسین

                              شرمندگان روی تو هستیم یا حسین   

                                                                                           این شعر در تاریخ ۲۵/۱۰ /۸۷ سروده شد 

 

نوشته شده توسط الهام امین در شنبه بیست و هشتم دی 1387 ساعت 3:59 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

خورشید در شفقی سرخ رنگ به خون می نشیند و آسمان با دلی داغدار جامه سیاه محرم بپوشد .

آسمان خون می گرید.زمین شرمگین و مضطرب سرایستادن دارد و زمان از برداشتن گامی به پیش بر خویش می لرزد .

این محرم است با خیمه هایی سوخته و گیسوان پریشان، با سرهای سربلند و عَلَمی سرنگون در شطّ خون ، با کبوترها و تازیانه ها و آمده است مشک بر دوش ولی عطشناک ، با بدن های چاک چاک و خونهای پاک ، با شمشیرهای آخته و جانهایی پاک باخته تا آزادی و آزادگی بنام نامی حسین شرافت یابد و انسان در مسلخ عشق خلیفه اللهی را شایسته شود و خدا به عظمت خلیفه خویش برخود درود فرستد .

 به راستی خوشا بحال دلهایی که در شعله شعله داغ عاشورا خاکستر می شوند و خوشا به حال اشکهایی که دراین مصیبت جانسور می بارند تا ابرها ی سترون شرمندگان همیشه تاریخ بمانند . براستی محرم را چگونه می توان در آغوش نکشید که مشام جان را از عطر بهشتی حسین می آکند و مسیح وار دلهای مرده  در روزمرگی و روزمرّه گی را حیاتی دوباره می بخشد .

 ای دلدادگان کوی شوق و شرف و شهادت گوارایتان باد محرم موسم عشقبازی با نام و یاد و سیره حسین .

 

نوشته شده توسط الهام امین در یکشنبه بیست و دوم دی 1387 ساعت 7:58 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت