تبليغاتX
 قاف
 

پیک فروردین

ای صدای روشن باران به گوش  دشتها

پیک فروردین به ذهن لاله پوش  دشتها

کوک کن ساز بهاران را که برگردند باز

پای کوبان دختـران گل فروش دشتها

تا پرستوها بیاینــد و ببیــــند  آسمان

جشن تشییع زمستان را به دوش دشتها

در  حریری از  گل مریـــم بپیــــچان باغ را

خنده جاری کن ز چشم چشمه جوش دشتها ...

با شادباش صمیمانه عید نوروز به دوستان عزیزم

                                    امیدوارم عید امسال عید رستگاریمان باشد

 


 

نوشته شده توسط الهام امین در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386 ساعت 7:39 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

"می خواهم از تو"

چشم از تو بر نداشتم آن شب شب غریب

آن  شب که در کنار  تو دنیا بهشت بود

در پیچ و تاب  جاده وشب زیر  نور ماه

من بودم و مقابل من سرنوشت بود

من بودم و تو بودی و  تو  عشق بود و عشق

تنها خدا  به خلوت ما راه برده بود

من محو چشمهای  نجیب  تو تا سحر

در  چشمهای  عاشق من خواب  مرده بود

تو غرق  خواب ناز و  دلم غرق  خواستن

می خواستم که عشق ببارم به پای تو

سر روی شانه ات بگذارم و تا سحر

با شور  و شوق گریه کنم در هوای تو

چشم تو باز شد همه باغ ها شکفت

خورشید در نگاه قشنگت به گل نشست

آرام لب به خنده گشودی و صبح نو

در چشمهای آینه رنگت به گل نشست

می خواهم از تو تا که بمانی برای من

می  خواهم از تو تا که بمانم برای تو

ای تکیه  گاه خستگیت  شانه های من

ای تکیه گاه  خستگیم شانه های تو


 

نوشته شده توسط الهام امین در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386 ساعت 5:6 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

شعری که در این پست می خوانید از  شاعر خوب خراسانی پایتخت نشین محمد علی مودب است.این شعر را پیش از این  بارها و بارها خوانده ام و هر بار دلم لرزیده است.به تازگی این شعر را در وبلاگ علیرضا قزوه دیدم.با اجازه آقای مودب من هم این شعر را با افتخار برای استفاده دوستان قرار می دهم... 

براي شهيد محمّد‌علي بردبار و آواز‌هاي چوپاني‌اش

 سقراط نيستي

           كه شوكران نوشيده باشي

                   در محاصرة آتنيان معذّب

امير‌كبير نيستي

          كه دست شسته باشي از زندگي

          وقتي مي‌لرزد دستان قاتل

                   با آب خونين حوض فين

                             و ناصر‌الدّين شاه

                             سبيلش را مي‌جود

                                      در خواب

حلّاج نيستي

كه اناالحق گفته باشي بر سر دار

نه شمسي، نه عين‌القضات

          تو مثل خودت هستي، محمّد‌علي!

احتمالاً گلوله‌اي خورده‌اي

          و ناله‌اي كشيده‌اي

                   ناله‌هايي

در كسري از ثانيه

          با چند همسنگرت

                   خاكستر شده‌اي

تو مثل خودت هستي، محمدعلي!

                   چوپاني ساده دل

                   كه هميشه زير دندان‌هايت داري

                             مزة برف كوه‌هاي تربت جام را

ولو كه كاسة سرت

          مانده باشد سال‌ها

          روي خاك گرم خوزستان

يكي هستي از همين استخوان‌هايي

                   كه هر روز مي‌آورند

                             كه مي‌نامند شهيد گمنام

                                      كه هيچ كدام شان هم نيستي

تو مثل خدا هستي، محمّد‌علي!

          اين را فرزندت خوب مي‌فهمد

 تو رفتي

         باقرِ بي‌بي زهرا رفت

          حسينِ عمو رفت

          حسنِ عمو رفت

                   امّا هيچ اتفّاق مهمّي نيفتاد

تنها بعضي از دختران ده

                   گيسو‌هايشان را

                             دور از چشم‌ شويشان

                                      سپيد كردند

تنها مادرت

          بعضي شب‌ها

                   گريه كرد

                             و حرف زد

                             با قاب عكس‌ات

                             در گوشة خانه

                             كه قبري نداشتي

دايي هر شب قرص‌هايش را خورد

                   و هذيان‌هايش را گفت

فقط اگر بودي

                   تشنه نمي‌مرد شايد

شايد اگر بودي

          يك غروب كه برمي‌گشتي

                   با بار علف براي گوساله‌ها

مهمان تهراني تو مي‌شدم من

                   كه با سادگي روستايي‌ات

                   احوال جناح‌هاي سياسي پايتخت را

                                                از من سؤال كني

صغري چاي بريزد

تو بگويي

          كه در تلويزيون ديده‌اي‌ام

          كه شعر مي‌خوانده‌ام

                   و مغرورانه به همسرت نگاه كني

 به ياد تو نبودم

                   وقتي در پارك‌هاي تهران

                             شعر مي‌خواندم براي دختران

به ياد تو نبودم

          وقتي در هتل آزادي

                   ملخ دريايي مي‌خوردم

                             با شاعران عرب

                             و از آرمان قدس حرف مي‌زدند

به ياد تو نبودم

          در اتوبوس‌هاي جمالزاده ـ تجريش

                   وقتي نيازمندي‌هاي روزنامه‌ها را

                                                مرور مي‌‌كردم

حتّي گاهي

          مادرت

                   از ياد مي‌برد تو را

                   در صف‌هاي شلوغ نانوايي‌هاي گلشهر

مي‌بيني

          بعد از تو هيچ اتّفاق مهمّي نيفتاد

          داريم همان‌جور زندگي مي‌كنيم

                   دارند همين‌جور مي‌ميرند!


 

نوشته شده توسط الهام امین در یکشنبه دوازدهم اسفند 1386 ساعت 1:56 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 

 

در وبلاگ سنگچین شعر طنزی به قلم مشترک سعید بیابانکی و مجید زهتاب دیدم و جسارتا ابیاتی بر آن افزودم. با  اجازه آقای بیابانکی ابیاتی از شعر ایشان و سپس  ابیات سروده  خودم را در زیر آورده ام. خوشحال می شوم شما هم ابیات مرا  ادامه دهید.

 

شادی روزگار یعنی کشک

خاطر بی غبار یعنی کشک 

در قم و یزد و گرمسار و طبس

شرشر آبشار یعنی کشک 

بین خرچنگ های مردابی

سخن از خاویار یعنی کشک 

چون که پروازها سر وقتند

سالن انتظار یعنی کشک 

تا که یک سانت برف می بارد

کشور گازدار یعنی کشک 

جیب ما را زدند از چپ و راست

هم یمین هم یسار یعنی کشک...

 

و ابیات من !

 

چون که کر گشته است گوش کسان    غر غر و قار قار یعنی کشک


با چنین پوستهای کرگدنی               فحش و داد و هوار یعنی کشک


این مگسها چقدر سگ جانند           امشی و تار و مار یعنی کشک


بعد از این کشکهای بازاری              اشکنه بی تغار یعنی کشک


بعد سهمیه بندی بنزین                   بندر و چابهار یعنی کشک


این زمستان چنان مطول شد           که گمانم بهار یعنی کشک


پس از این سردی عجیب هوا           میوه آبدار یعنی کشک


آبرو مثل آب جو شده است              وای ما ، ننگ و عار یعنی کشک


گر چنین است جشنواره شعر          شاعر نامدار یعنی کشک


حرف حق و عمل به گفته ، خیال      هر چه غیر از شعار یعنی کشک...

 


 

نوشته شده توسط الهام امین در شنبه یازدهم اسفند 1386 ساعت 6:41 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

 

"به یادت هست"

به یادت هست روزی آسمان گم بود در چشمم

به یادت هست باغی از  تبسم بود در چشمم

به یادت هست از شوق نوازشهای چشمانت

همه امواج دریا در تلاطم بود  در چشمم

همان روزی  که من ایمان به لبخند تو  آوردم

نمایی از بهشت و نقش گندم بود در چشمم

دلم را بر کف دستــــم نهــــادم پیش آوردم

بلوغی بالغ از جنس تفاهم بود در چشمم

بزن سنتور باران را به آوازی که می خوانم

به آوازی که عمری در ترنـــم بود در چشمم

مبین امروز بر خاکم  که از چشم تو افتادم

به یاد آور  که روزی آسمان گم بود در  چشمم

                                                سروده شد در تاریخ  ۱/۱۲/۸۶


 

نوشته شده توسط الهام امین در چهارشنبه یکم اسفند 1386 ساعت 11:37 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

report phishing report abuse