قاف

امروز در جمع تعدادی  از دوستان شاعر نشسته بودیم . یکی از  عزیزان که سایه اش هماره  مستدام باد به مناسبتی ابیاتی از یکی از قصاید " کافی بخارایی" خواند که مرا سرشار کرد.  مایل  بودم شما را هم در لذت این چند  بیت شریک کنم...

بیدار شو دلا که جهان بس مزور است      

                              بر نخل روزگار نه برگ است و نه بر است

افلاک عاقل افکن و دیوانه بر کش است    

                               ایام آشــــنا کش و دیوانه پــــرور  است

طاووس را بدیدم می کند  پر خویش    

                               گفتم مکن که پر تو با زیب و با فر است 

بگریست زار  زار و مرا گفت ای حکیم    

                               آگه نه ای که دشمن جان من این پر  است ...

نوشته شده توسط الهام امین در دوشنبه بیست و نهم بهمن 1386 ساعت 3:49 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

شالی از شکوفه

عاشق شدم تو را که مگر باورم کنی

باور نمی کنی مگر  عاشق ترم کنی

گل داده ام به شوق  تو  روزی هزار بار

تا هی مرا بچینی و هی پرپرم کنی

تنها به این امید در  آتش گداختم

تا یک نگاه گرم به خاکسترم کنی

حالا  که آمدی به تن خسته ام ببار

بی چتر  آمدم که  سراپا  ترم کنی

من غرق بوسه های شکفتن کنم تو را

تو شالی از شکوفه بیاری سرم کنی

 ای حس سبز رقص کنان در تن بهار

جاری نمی شوی که بهاری ترم کنی؟

نوشته شده توسط الهام امین در جمعه نوزدهم بهمن 1386 ساعت 7:1 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

"شق القمر"

تا نتابد ز فراسوی  افق                       ماه نورانی پیشانی تو

شب پرستان به مصاف آمده اند           دشنه در دست به ویرانی تو

تشنه ای تشنه تر از ظهر کویر             آب در یک قدمی می رقصد

آسمان روی زمین می افتد                در شط خون علمی می رقصد

مشک از دوش تو افتاد به خاک           خاک عالم به سر در یاها

زیر این بار گران نیست شگفت           بشکند  گر کمر دریاها

رودها تشنه لبهای تواند                   ابرها محو تماشای تواند

آب های همه عالم خجل از               وسعت  آبی دریای تواند

بوسه زد تیغ به پیشانی تو              هان !  ببینید چه شق القمری

آسمان باز گشوده  است آغوش      می رسد هر دم  از این  باغ بری

نوشته شده توسط الهام امین در دوشنبه هشتم بهمن 1386 ساعت 7:59 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

در سردترین روزهای زمستان فقط می توان به تصویری از شکوفه ها

دلخوش بود . بهار می آید ؟

نوشته شده توسط الهام امین در یکشنبه هفتم بهمن 1386 ساعت 12:44 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

محرم است، ماه داغهای ماندگار، ماه دلهای سوگوار  و جانهای بیقرار.

محرم است ، اندوهبارترین ماه عالم، یادمان خیمه های خون و خاکستر ،

یادبود دخترکان سیلی خورده ، دستهای بریده و سرهای سربلند ، خاطره

جاودان عطش و آتش و رقص و پایکوبی اسبان چموش بر بدنهای پاره پاره.

محرم است و اگر چشم دل بگشایی فرشتگان را می بینی که با بالهای

سوخته و دلهای  گداخته صف در صف به زمین آمده اند تا فریاد هل " من

ناصر حسین " را  در طبقهایی از اشک به آسمان  ببرند .

فریادی که در زمین بی پاسخ ماند و این سکوت زمینیان را تا ابد در آتش

شرم  آب خواهد  کرد.

محرم است و زینب در پهن دشت خون بار کربلا ایستاده است با شانه هایی

ستبر و قامتی استوار ، بیرق رسالت حسین بر دوش و می رود تا این بیرق

سرخ را منزل به منزل در  قله های بلند تاریخ به اهتزار در آورد.

نوشته شده توسط الهام امین در دوشنبه یکم بهمن 1386 ساعت 6:39 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت